Σήμερα απολογούνται οι τρείς νεαροί που κατηγορούνται με το νέο νόμο των κουκουλοφόρων....

Σήμερα λήγει η προθεσμία τους για να απολογηθούν οι τρείς νεαροί στον 5ο ανακριτή Πειραιά.

Σύμφωνα με τους συνυγόρους τους σκοπός τους δεν ήταν να καλύψουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους αλλά να χρησιμοποιήσουν απλά μαντίλια για τα δακρυγόνα. Προσοχή όμως: Μπορεί ο νόμος να έχει λάβει το όνομα κουκουλονόμος, αλλά στην πραγματικότητα εφαρμόζεται σε όσους δράστες δρουν με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους. Στον ορισμό αυτόν περιλαμβάνονται οι κουκούλες, τα καλτσόν, τα μαντήλια, ενδεχομένως μέχρι και τα γυαλιά ηλίου και ότι άλλο μπορεί να καλύψει έστω και μερικώς τα χαρακτηριστικά του προσώπου.

Και αυτό είναι άλλη μία ασαφεια στο νόμο αυτό.

Τέλος πρέπει να πούμε πως και ο δικηγορικός σύλλογος Πειραιά σε ψήφισμα του καταδίκασε το νέο νόμο.
Αμάν πια! Επιστήμονες, δικηγορικοί σύλλογοι και απλοί πολίτες είναι κατά του νέου νόμου. Πότε λοιπόν θα αποσυρθεί;

Ο κουκουλονόμος εφαρμόζεται για πρώτη φορά! Ποιά τα αποτελέσματα;

Πέντε νεαροί που συμμετείχαν με κουκούλα σε πορεία για το θάνατο ενός Πακιστανού το Σάββατο, βρίσκονται κατηγορούμενοι για διατάραξη κοινής ειρήνης με τις επιβαρυντικές διατάξεις όμως του άρθρου 3 που επιβάλει μεγαλύτερη ποινή στο δράστη που ενήργησε με καλλυμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. (189 παρ.1 +παρ. 3).

Όλοι μας εδώ βρίζαμε κυριολεκτικά αυτόν τον νέο νόμο θεωρώντας ότι καταπατά προσωπικά δικαιώματα και ότι σε τίποτα δεν έχει να προσφέρει στην αποκατάσταση της κοινωνικής ειρήνης. Ένας νόμος δηλαδή ανούσιος. Τώρα μένει να δούμε πως θα χειριστεί το όλο θέμα η ίδια ι δικαιοσύνη και τι ποινή θα επιβάλει...

Επειδή όμως για όσους δεν ασχολούνται με νομικά η κατάσταση είναι λίγο θολή αξίζει να πουμε μερικά πράγματα επί του θέματος:

1) Κατ' αρχάς όποτε ο νομοθέτης επιβάλλει ποινή υψηλότερη, το κάνει επειδή το έννομο αγαθό που προστατεύεται (δηλαδή η ζωή, η περιουσία, η ιδιοκτησία κτλ.) είναι ή σημαντικότερο ή πιό ευπαθές από ένα άλλο. Έτσι η ποινή είναι κατ' αρχήν συνδεδεμένη με την πράξη.
Σύμφωνα όμως με τον κουκουλονόμο, αν και η πράξη είναι ίδια, θα τιμωρηθεί αυστηρότερα αυτός που θα φορά κουκούλα από εκείνον που δε φορά, αν και οι δύο έχουν τελέσει ακριβώς την ίδια πράξη. Είναι δηλαδή σαν να σας λέω ότι σε περίπτωση που κλέψω το σπίτι σας, θα τιμωρηθώ αυστηρότερα αν μπώ απο το παράθυρο και ελαφρύτερα αν μπω από την πόρτα. Κάτι που δεν έχει φυσικά κανένα απολύτως νόημα.

2) Αν λοιπόν αυτή η επιβαρυντική περίπτωση δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ( όπως πράγματοι αποδέχονται και όλοι οι νομικοί επιστήμονες) τότε για ποιό λόγο άραγε θεσπίστηκε ο νόμος;
Την απάντηση στο ερώτημα την πήρα σε ένα συνέδριο που έγινε προς τιμή του Αλεξιάδη και ειδικότερα από την εισήγηση του κ. Παπαθεωδόρου καθηγητή Παν/μιου Πελοπονήσσου. Ο κ. Παπαθεωδόρου, ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε στην εισήγηση του, ότι ο νόμος αυτός θεσπίστηκε όχι με σκοπό να κατευθύνεται έναντι συγκεκριμένης πράξης, αλλά έναντι συγκεκριμένου τύπου δραστών. Είπε δηλαδή χαρακτηριστικά πως ο νόμος στοχεύει σε συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα. Στους "γνωστούς άγνωστους" κουκουλοφόρους. Είπε επίσης πως η σκοπιμότητα του νόμου αυτού δεν είναι δικαιϊκή αλλά καθαρά πολιτική, με σκοπό να παρέχει στο λαό του αίσθημα της ασφάλειας σε τέτοιες περιπτώσεις.

3) Και αν όλα αυτά τα συνδέσει κανείς με τη μεγάλη δυσαναλογία μεταξύ της ποινής της αρχικής πράξης και της ποινής που επιβάλλεται όταν κάποιος ενεργεί με κουκούλα, βλέπει πολύ καθαρά ότι ο νόμος ξεφεύγει από το ίδιο το πνεύμα του, και φτάνει να εξυπηρετεί σχεδόν φασιστικές ιδέες (π.χ τα παιδιά που προαναφέραμε αν έκαναν την πράξη χωρίς κουκούλα θα έπαιρχναν ποινή το πολύ δύο χρόνια, ενώ τώρα τουλάχιστον δύό και το μέγιστο πέντε χρόνια)


Ελπίζω να μην ήμουν κουραστικός αλλά είναι καλό να γνωρίζουμε γιατι πράγματι ο νόμος αυτός είναι άχρηστος για να ξέρουμε ΤΙ πολεμάμε!

Ο Καστανίδης ανακοινώνει αναδιάταξη του συστήματος δικαιοσύνης!

Για τον καθένα αυτό μπορεί να ακουστεί ως απλά μία ακόμα μεταρρύθμιση σαν όλες τις άλλες που προκυρήσσει η κυβέρνηση. Για όσους όμως γνωρίζουν τα πράγματα λίγο παραπάνω αυτό δεν έιναι καθόλου έτσι. Έχει να κάνει με την επίλυση χρόνιων προβλημάτων στον τομέα της δικαιοσύνης που αφορούν τόσο το σύστημα όσο και όσους επηρεάζονται από αυτό. Κατηγορούμενους, εγκληματίες και θύματα.

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα στον τύπο ο κύριος Καστανίδης αναφέρθηκε στη λήψη μέτρων για:

• Την ίδρυση και λειτουργία της δικαστικής αστυνομίας σε όλες τις μεγάλες Εισαγγελίες της χώρας
• Ευρεία αποποινικοποίηση των ήσσονος σημασίας αδικημάτων και αντικατάσταση των ποινών με διοικητικές κυρώσεις
• Κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων των δικαστικών λειτουργών και εισαγγελέων
• Άμεση τροποποίηση ή απλοποίηση νομοθετικών ρυθμίσεων και ουσιαστική ενίσχυση εξωδικαστικών θεσμών

Η δικαστική αστυνομία είναι ένας θεσμός που εφαρμόζεται σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Ο ιδιαίτερος σκοπός του είναι να βοηθά το δικαστήριο σε όλες τις διαδικασίες που εμπλέκεται η αστυνομική αρχή, όπως για παράδειγμα στην προανάκριση. Η δικαστική αστυνομία είναι εκπαιδευμένη για αυτόν ακριβώς το σκοπό και δεν υπάγεται σε κανένα υπουργείο παρά αναφέρει μόνο στη δικαστική αρχή. Αιτήματα για την εφαρμογή του υπάρχουν ήδη από το 1999 ή και παλαιότερα.

Όσον αφορά την αποποινικοποίηση των πολύ μικρής σημασίας εγκλημάτων, αυτό είναι κάτι που θα κριθεί με το ποιά είναι τα αδικήματα αυτά και αν όντως ωφελήσουν το δικαστικό σύστημα. Σε μία χώρα δικομανών πολιτών και αυστηρότατων δικαστών όπως η Ελλάδα μία τέτοια ρύθμιση ίσως να βοηθούσε.

Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι η τελευταία δήλωση που με βρίσκει απολύτως υπέρμαχο. Δεν εννοώ την απλοποίηση των νομοθετικών ρυθμίσεων, αλλά την ενίσχυση εξωδικαστικών θεσμών. Αν είναι έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι, η δήλωση αυτή αφορά, αντιμετώπιση του εγκλήματος από μία άλλη εναλλακτική σκοπία, όχι απο αυτή της ανούσιας ποινής και της για χρόνια φυλάκισης αλλά από την πλευρά της εκτος των πλαισίων του δικαστικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης. Ο λεγόμενος ποινικός έλεγχος χωρίς την ποινική δικαιοσύνη, τον οποίο θα ονομάζαμε απλούστερα, διακανονισμό μεταξύ θύτη και θύματος. Αυτή η πρακτική στρέφεται κυρίως στον άνθρωπο και όχι στον εγκληματία και για να είμαι ειλικρινής δε χαίρει και μεγάλης εκτιμήσεως από τους εγκληματολογικούς κύκλους.

Τέλος αυτό που χρειάζεται το ποινικό μας σύστημα είναι μία μεγάλη αλλαγή. Και αυτή δεν είναι απαραίτητα αλλαγή θεσμών. Είναι αλλαγή νοοτροπίας που δυστυχώς καμία νομοθετική τροποποίηση δεν μπορεί να χαρίσει. Αυτό που κυρίως πρέπει να αλλάξει είναι το πνεύμα των νόμων και όχι η στείρα τροποποίηση τους.